Alied Kammenga

De vrouw in mijn leven zag ik voor het laatst op Internationale Vrouwendag. Ze had me op de wereld gezet, verzorgde me toen ik ziek was en maakte mijn leven zo leuk mogelijk. Maar hoe meer ik mijn eigen leven ging leiden, hoe meer we uit elkaar groeiden.

Ik kan je proberen uit te leggen hoe onze familiedynamiek werkte maar dat heeft geen zin. Ieders leven wordt bepaald door alledaagse gebeurtenissen en als jouw leven begint, is het leven van je ouders al gevormd.

Haar leven is jong voor haar bepaald. Als oudste van een groot gezin stond zij in dienst van haar broertjes en zusjes. Iedereen ging naar school maar zij niet. Iedereen ging beroepsmatig werken maar zij niet. Haar vak was zorgen voor een ander. Toen ze eenmaal getrouwd was, zorgde ze voor mijn vader, mijn zus en mij. Het maatschappelijke leven trok aan haar voorbij. Zij was ‘de vrouw van’, ‘de moeder van’ en later ‘de oma van’. Zij was in dienst van de familie en had daarin geen keuze.

We begrepen elkaar niet, mijn moeder en ik. Ik ging doorleren, ik ging reizen en werken en plezier maken. Mijn huis was een puinhoop maar daar lag ik niet wakker van en wat een ander daarvan zei, deed me geen zier. Zij voelde de druk van een voorbeeldig huishouden elke dag. De mening van de ander bepaalde haar route. Ik groeide op in een andere tijd. Ik had keuzes en werd dat wat zij nooit heeft kunnen zijn: een zelfstandige vrouw.

Voor mij gaat vrouwendag over haar. Over vrouwen die geen keuzes hebben. Ze was niet alleen mijn moeder maar in eerste instantie een vrouw en ik hielp de vrouw in haar niet door voor mezelf een goed leven op te bouwen.

Twee jaar geleden zat ik voor het laatst naast haar bed. Haar leven liep ten einde. We hadden elkaar al jaren niet meer gesproken en die middag hadden wij voor het eerst contact van mens tot mens. Als mens was ze tevreden maar als vrouw was ze al jong geknakt.

Deze dag is voor haar. Voor de jonge vrouw wiens leven werd bepaald door de tijdgeest en familie waarin zij werd geboren. Ik hou van je mam xxx.