Alied Kammenga

Van een aantal mensen had ik de tip gekregen om een dagboek bij te houden. Niet alleen om therapeutische redenen maar ook omdat ik nu in een tijdcapsule zit waarvan ik later bijna niet meer kan herinneren wat er wanneer…

Op een koude ochtend in de winter van 2023 hinkte hij de stal uit. Ik schrok enorm want de avond daarvoor was er nog niets aan de hand. Ik betaste zijn rechterachterbeen, kneep er stevig in, maar hij gaf geen…

‘… maar ik wil u er wel op wijzen dat als u de tumor ongemoeid laat, het vanzelf een weg naar buiten gaat vinden. Het zit in klierweefsel vlak onder de oppervlakte dus het komt door uw huid en geloof…

’t Is een rare week en ik merk dat het aan me kleeft. De eerste helft van maart is de periode waarin zowel mijn vader als mijn moeder zijn overleden. Ik weet nog dat ik met mijn moeder achter de…

Elke ochtend het zelfde ritueel. ‘Goedemorgen Frits.’‘Goedemorgen vrouwtje’ of wat hij ook maar bedoeld te zeggen. Hij spreekt Shetlands en ’s ochtends doet hij dat met zachte, diepe, rollende hinnikjes. Verderop op de dag wordt die taal uitgebreid met verdragend,…

‘Het waait er niet vanzelf uit, Alied,’ dacht ik dinsdagochtend ineens. En daar had ik een goed punt want knobbel zal blijven als ik niets doe. Dus trok ik de stoute schoenen aan en plande ik een afspraak bij een…

Een jaar of vijf geleden was mijn leven ineens op alle fronten een chaos. Het jaar begon met iets op mijn werk. Een paar weken later was er iets met de aanstaande ex. Vlak daarna overleed mijn moeder. En dat…

Ik denk dat ik een jaar of twintig was toen ik voor het eerst schreef zonder dat het een dagboek was. Als tiener had ik een dagboek met een slotje en met geheimen maar dat dagelijks schrijven verdween naar de…

Toen ik eind dertig was, werd bij mijn zus borstkanker geconstateerd. Het was een type waarvoor ik mogelijk ook gevoelig zou kunnen zijn. Met een verwijsbrief van haar oncoloog liet ik mij daarom elk jaar controleren. Ik werd er gek…

Ik hou van stenen. Wie ooit bij mij thuis is geweest, weet dat ze overal liggen: op tafel, in vensterbanken, in groepjes of juist los. Sommige heb ik opgeraapt in Australië, Limburg of op andere plekken met betekenis. Andere heb…

Een aantal lieverds vroegen mij wanneer mijn behandeling in het Martini Ziekenhuis begint. Laat ik daar duidelijk in zijn: die begint niet. De knobbel heeft specifiek weefsel. Als je wilt weten hoe het heet, lees een van mijn vorige blogs.…

Gisteren was ik duizelig en moe en wat onzeker op mijn benen. Mijn linkerbeen met name. Ik weet niet wat de oorzaak was maar het maakte mij onrustig. Toen ik vanochtend opstond, was ik nog steeds duizelig, onzeker op mijn…

Vandaag had ik eindelijk de moed om informatie te lezen over mijn knobbel. Het is een TNBC (Triple Negative Breast Cancer). Komt weinig voor en dat is maar goed ook want het is slecht behandelbaar en de kans op terugkeer…

Het was vandaag een gewone zondag. Geen knobbelpraat, geen mails van het ziekenhuis, geen planning voor de komende dagen. Gewoon opstaan, met de hond wandelen, de kudde voeren, zout strooien (ijzel!), naar binnen, katten en kippen verzorgen, ontbijten en daarna…

Wat zou het fijn geweest zijn als het ziekenhuis niet alleen met mij gesproken had over enge ziektes, behandelmethoden en het vreselijke einde dat spoedig in zicht zou zijn maar ook over het gekkenhuis dat er is zodra ik de…

Gisteren heb ik opnieuw met de arts in het ziekenhuis gesproken. Ik zei tegen hem dat ik twijfelde of ik me wilde laten behandelen. Hij vertelde mij een horrorverhaal over de gevolgen als ik dat niet zou doen. Toen de…

Een simpel bezoek aan de huisarts mondde vorige week uit in een tornado. De knobbel in mijn borst bleek geen cyste maar een tumor met een onheilspellende naam en vooruitzicht. ‘Een half jaar chemo,’ zei de dokter van het borstencentrum,…