Van een aantal mensen had ik de tip gekregen om een dagboek bij te houden. Niet alleen om therapeutische redenen maar ook omdat ik nu in een tijdcapsule zit waarvan ik later bijna niet meer kan herinneren wat er wanneer is gebeurd en wat dat toen me mij deed. Als mens wil ik dit allemaal zo snel mogelijk achter mij laten maar als toekomstige ervaringsdeskundige heb ik behoefte om deze gekkigheid vast te leggen.
Vandaag bladerde ik een dag of tien terug en concludeerde ik dat mijn leven bestaat uit uitersten. Van een zielenreis naar mijn voorouders (lekker zweverig), naar traumabehandeling met EMDR (lekker werkzaam), naar yin-yoga (lekker strekken), naar bezoek aan het graf van mijn ouders (lekker schoongemaakt), naar telefoongesprekken en koffiedrinken met deze en gene (lekker gezellig), naar een stuk of wat nieuwe kipjes (lekkere gezinsuitbreiding), naar een intakegesprek met een fysiotherapeut (lekker holistisch), naar een gesprek met de huisarts (lekker vertrouwelijk), naar een foto uit vervlogen jaren (lekker melig), naar heel veel reflectiemomenten waarin mijn gevoel soms in een paar minuten van intens gelukkig naar diepe angst en weer terug gaat.
Ik ben drie maanden verder. Dit is mijn nieuwe leven.
En nu is het Pasen. Voor mij gaat Pasen over het licht dat het altijd wint van de duisternis. De dagen die steeds langer worden, het schitterende heldere licht van de volle maan, de natuur die steeds groener wordt, de eerste bloemen die bloeien, de roze zonsopkomsten, de vogels die zingen, de zon die langer schijnt… dit is de tijd van het nieuwe leven.
In mijn dagboek leg ik elke dag ook vast hoe ik mij voel en vaak zijn het juist de kleine dingen die mij oppeppen. Zo hoor ik van verschillende kanten dat er mensen zijn die elke dag even aan mij denken. Die mij meenemen in hun gebed of meditatie of gedachte. Het zijn vrienden maar soms ook vrienden van vrienden van vrienden of collega’s van collega’s van collega’s. Mensen met wie ik amper contact heb.
Dank je wel lieverds. Hartverwarmend. Echt waar.
En nu? Hup aan de slag! Er is een hond die wil wandelen, er zijn stallen die schoongemaakt moeten worden, er liggen patatjes in de airfryer te wachten tot ze knapperig zijn, er zijn oude en nieuwe kippen die nog in relatietherapie zijn.
’t Is zaterdag en het leven gaat gewoon door.
Alied Kammenga 
Geef een reactie