Alied Kammenga

De hond schrikt wakker, springt uit zijn mand en rent piepend naar de deur.
Ik neem de telefoon op.
‘Koffie?’
‘Ja, we komen er aan!’

Elke middag om 3 uur gaan Suno en ik naar de kantine in de werkplaats achter mijn huis voor koffie en een sterk verhaal. De toestand in de wereld wordt samengevat in ‘wat ’n zootje’ en verhalen van vroeger bewijzen dat het leven toen ècht beter was.

Soms zijn we met z’n drieën – RJ, Suno en ik – maar meestal draait de auto van Albert om 5 voor 3 de oprit op. Hij was toevallig in de buurt. Toevallig elke middag 😄

Albert is 87 jaar. Zijn lichaam is versleten door het zware werk, hij is zo doof als een kwartel maar zijn verstand is kraakhelder. Zijn tweelingbroer was nog meer versleten, nog dover en ietsje minder kraakhelder maar ook elke dag om 3 uur toevallig in de buurt. Als zij samen praatten, was het alsof ik naar die twee mannetjes op het balkon van de Muppetshow keek.

Vorig jaar stierf zijn tweelingbroer en een paar weken later verloor Albert zijn vrouw. Hij gaat onverminderd door. Zo is hij nu druk met het bouwen van een overkapping voor zijn aanhanger. En daarna gaat hij een grote lier bouwen.
‘Een grote lier? Waarom?’ vroegen RJ en ik in koor.
‘Nou, dat heb ik nog nooit gedaan!’

Suno is gek op Albert en Albert vindt Suno een laive hond. En om dat te vieren had hij laatst een zak met hondenkoekjes gekocht. Voor bij de koffie ☕️