Macht en onmacht vind ik fascinerend. Ik verslind verhalen van en over mensen die in een (on-)machtige positie zaten. Zo ook dit verhaal van Joey Litjens dat een paar dagen geleden in de NRC stond.
Joey was al jong een topper in de motorsport. Een veelbelovend talent dat op zijn zestiende aan de start van een grand prix stond. Een eigenwijze doorzetter die ver ging om zijn doel te bereiken. Podium of jodium noemde hij het. Op zijn 19e raakte hij tijdens een wedstrijd van de weg door een remactie van een ander en knalde hij met 230 km per uur tegen een boom. Einde sportcarrière.
‘Waar de hongerige sportman voorheen voortdurend werd beloond met adrenaline en prestaties, gebeurt er nu anderhalf jaar niets,’ schrijft de journalist.
De revalidatie ging tergend langzaam.
‘Traumaverwerking? Flikker op. Praten over het ongeluk en de dood van mijn vader? Weg ermee. Ik mankeerde toch niks aan mijn hoofd?’ zegt Joey.
Hij feest onbegrensd en denkt dat hij de baas is over alcohol en coke. Hij praat niet, zelfs niet als hij opgenomen wordt. Totdat corona hem nekt. Littekens heet het boek dat Joey erover schreef.
Er zijn zoveel Joey’s op de wereld. Mensen die veerkrachtig zijn, die weer opstaan, die hun schouders ophalen als je er naar vraagt. Mensen met een panser van gewapend beton. Zij zwijgen. Altijd.
Ben jij docent of werk jij op een andere manier met jongeren? Nodig Joey uit en laat hem een zaadje in de ziel van de kids leggen zodat ze nu of later durven te praten.
Alied Kammenga 
Geef een reactie