Alied Kammenga

‘Is de relatie met je ex ooit weer goed gekomen?’ vroeg ik haar vorige week terwijl we zaten te smikkelen in een Drents restaurant.
‘Ja, 1 week.’
Ik keek haar verbaasd aan.
‘Vanaf de dag dat mijn zoon overleed tot en met de dag van zijn uitvaart,’ zei ze.

Ze vertelde over de zelfmoord van haar puberzoon. Een dag voor zijn verjaardag. Ze vertelde over de langzame dood van haar huwelijk in de jaren daarvoor en de ferme beslissing die ze had genomen door te gaan scheiden. Ze vertelde over haar leven voor en na de dood van haar jongste zoon. Ze vertelde over haar oudste zoon, over haar ex, over haar huidige partner.

Ondertussen zag ik een gevleugeld lichaampje dat aan een afgrond stond, een sprong nam, de vleugels uitsloeg en zachtjes door de wind werd weggevoerd. Ik knipperde met mijn ogen en ging weer verder met het verhaal van mijn tafelgenote.

Ze vertelde over de praktijk die ze had opgezet, over de trainingen die ze had gevolgd en die ze zelf nu ook gaf. Ze vertelde over hoe het voor haar was tijdens training die wij samen hadden gevolgd en die wij vroegtijd hadden beëindigd. Haar zoon was net overleden en de trainer – die wist van haar grote verdriet – pakte haar knetterhard aan. Onmenselijk gedrag voor iemand die een spirituele training gaf. Zij werd door hem weggestuurd en ik vertrok uit mezelf.

Ze vertelde hoe het nu over het algemeen best wel goed met haar ging.

We lieten ons verleiden tot een zalig toetje en een kopje koffie, gaven elkaar een dikke knuffel op de parkeerplaats en gingen daarna ieder ons eigen weg.

Een dag of wat later appte ze mij om me te bedanken dat ze haar verhaal over de zelfmoord van haar zoon kon vertellen. ‘Er zijn weinig mensen die dat aankunnen,’ schreef ze. En ineens wist ik welke engel ik in het restaurant had gezien. Het was ‘spirit of ecstasy‘, het beeldje voorop elke Rolls-Royce.