Alied Kammenga

Een simpel bezoek aan de huisarts mondde vorige week uit in een tornado. De knobbel in mijn borst bleek geen cyste maar een tumor met een onheilspellende naam en vooruitzicht.

‘Een half jaar chemo,’ zei de dokter van het borstencentrum, ‘als het daarop reageert dan gaan we opereren en dan volgt er bestraling of opnieuw chemo of allebei’.

De witte jassen tornado brak los.

Een paar uur later had ik allerlei mails van het ziekenhuis in mijn inbox. Vragenlijsten, folders, afspraakbevestigingen.

‘Ho, ho, ho,’ zei ik volgende dag tegen de verpleegkundige die ik toegewezen had gekregen. Ze plande alle afspraken naar een verdergelegen datum en daardoor kwamen er nog meer mails. Afzeggingen van de oude afspraken, bevestigingen van de nieuwe, reminders van openstaande taken in mijn digitale dossier, herinneringen aan afspraken… gek werd ik er van.

Plompverloren kreeg ik vandaag een telefoontje ter voorbereiding van de PET-scan.
‘Komt mij nu niet goed uit,’ zei ik.
‘Dit gesprek duurt maar 5 minuten,’ zei ze, ‘dus klopt het dat dit-en-dit uw geboortedatum is? Bent u claustrofobisch? Bent u allergisch voor contrastvloeistof? Bent u goed aanprikbaar? Ter voorbereiding mag u twee dagen geen inspanning, moet u de dag vooraf minimaal 2 liter water drinken en mag u 4 uur voordien niet meer eten. Heeft u nog vragen?’

‘Ho, ho, ho,’ zei ik een uurtje later opnieuw tegen mijn verpleegkundige, ‘ik ben daar nu niet. Ik schrik van deze bombasitische tornado terwijl ik op dit moment voor mijzelf nog helemaal niet weet of dit mijn pad is’.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet behandeld wilt worden met chemo’s en ander zooi. En nu staat die situatie ineens voor me. Ik heb amper de tijd om tot mijzelf te komen en om het pad te kiezen dat bij mij past want de tornado is losgebroken.