Gisteren was ik duizelig en moe en wat onzeker op mijn benen. Mijn linkerbeen met name. Ik weet niet wat de oorzaak was maar het maakte mij onrustig.
Toen ik vanochtend opstond, was ik nog steeds duizelig, onzeker op mijn benen en had ook nog een piep in beide oren.
Ik werd onrustig.
Vorige week zat ik bij de notaris om mijn testament aan te passen. De notaris heeft het druk dus de verwachting was dat ik over ongeveer twee weken het nieuwe testament kon ondertekenen.
‘Prima,’ had ik gezegd maar daar dacht ik vanochtend anders over.
Dus belde ik de notaris en tussen de middag ontving ik al mijn testament in mijn mailbox. Morgenochtend was ik welkom om naar kantoor komen voor de ondertekening.
Maar ik bleef onrustig. Wat nou als ik morgenochtend niet meer wakker word? Knobbel maakt me op dit moment niet alleen ziek maar ook angstig.
Dus belde ik de notaris opnieuw en vertelde hem over mijn onrust. Hij schoof in zijn agenda en ik mocht aan het einde van de middag bij hem komen.
Ik liet mij rijden deze keer want ik vertrouw mijzelf niet in de auto nu ik zo duizelig ben. Het werd een warme rit waar menig traan vloeide.
Een half uur later reden we weer naar huis. Ik was een testament rijker en een paar kilo lichter. Ik ben heel blij dat mijn boerderij niet naar het Wereld Natuur Fonds gaat. Dat was namelijk meer dan 30 jaar mijn erfgenaam.
Deze fantastische notaris (www.stevensidema.nl) had recentelijk het kantoor verbouwd. Op de binnenramen staat de eed die een notaris aflegt. Het woord ‘betrokken’ – uit de zin Ik zweer dat ik de belangen van alle bij de rechtshandeling betrokken partijen naar beste weten en kunnen zal behartigen stond toevallig op de deur van de wachtkamer.
En betrokken zijn ze. Dank je wel Eddy en Yvonne.
Alied Kammenga 
Geef een reactie