Toen ik eind dertig was, werd bij mijn zus borstkanker geconstateerd. Het was een type waarvoor ik mogelijk ook gevoelig zou kunnen zijn. Met een verwijsbrief van haar oncoloog liet ik mij daarom elk jaar controleren. Ik werd er gek van. Het gaf me geen geruststelling maar een constante angst voor iets.
Na een controle voelde ik even opluchting maar een paar weken later schrok ik alweer van elk kriebeltje en pijntje in mijn lijf. Bij alles dacht ik: zal dit het zijn? Na een paar jaar stopte ik met die jaarlijkse controles. Ik besloot mijn lichaam weer te vertrouwen.
Rond mijn 45e overleed mijn vader aan een aneurysma. Zijn vader was daar ook aan overleden en daarom konden wij kinderen ons daarop laten controleren. Ik wilde dat niet. Mijn zus deed het wel. Hoe wrang was het dat zij een paar jaar later, in de kamer van de arts die haar zou gaan opereren aan een aneurysma, ineenzakte en overleed.
Ik vertel je dit omdat ik een paar keer in mijn leven bewust voor het niet-weten heb gekozen. De angst om iets te hebben beheerst je hele dag. En zo wilde ik niet leven.
En hier zit ik. De wilsverklaring voor een eventuele euthanasie ligt voor me. Straks praat ik er met een huisarts over. In wat voor wereld ben ik beland?
Knobbel heeft mijn leven overgenomen. Ik denk alleen nog maar aan een milde dood, in plaats van aan een goed leven. Elke kriebel, elke schaafwond, elke afgebroken nagel laat me schrikken. De schrik en de angst zijn groter dan de kwaal.
Nu ik niet meer werk, heb ik te veel vrije tijd. Als ik even niets doe, neemt de angst me mee naar doemscenario’s vol pijn en andersoortig lijden. Ik vul mijn tijd met tv kijken. Alsof mijn humeur daar beter van wordt. Ik mis de tijd van het niet-weten. De tijd waarin een kriebel gewoon een kriebel was en geen mogelijke vooraankondiging van donkere tijden.
“Hoe zien mijn dagen eruit als ik gepensioneerd ben?” vroeg ik me vanochtend onder de douche af. Daar had ik weleens over gemijmerd. Ik zag dan prachtige beelden van mezelf hier op de boerderij. Met het verstrijken van de jaren kwamen er dan wat ongemakjes bij maar dat wat ik het liefste deed, kon ik in mijn dromen nog lang blijven doen.
En ineens scheen het licht weer. Ik ben gewoon met vroegpensioen 😊
Alied Kammenga 
Geef een reactie