Een jaar of vijf geleden was mijn leven ineens op alle fronten een chaos. Het jaar begon met iets op mijn werk. Een paar weken later was er iets met de aanstaande ex. Vlak daarna overleed mijn moeder. En dat was nog maar het begin.
Ik belandde in een rollercoaster die pas een jaar later een beetje tot rust kwam. Het was emotioneel maar de praktische zaken namen zoveel tijd in beslag dat ik aan het emotionele niet toekwam. Van het ene rolde ik in het andere. Binnen een jaar overleden er mensen, werden er kinderen geboren, raasde er een heftige storm rond de boerderij en ging er veel onverwachts kapot. Zo leidde een kapotte boiler tot een drastische verbouwing omdat ik besloot de boiler te vervangen door een cv-ketel met vloerverwarming. En dat was nog maar het begin. Ik heb die verbouwingsmaanden overleefd maar vraag me niet hoe.
Ondertussen handelde ik de nalatenschap van mijn moeder af terwijl mijn contact met de familie al jaren gespannen was en zat ik elke dag te rekenen hoe ik alles kon bekostigen nu ik zonder werk was. En dan neem ik nog niet eens mee dat we allemaal midden in de coronaperiode zaten. Dat is volkomen langs mij heen gegaan. Ik leefde niet meer. Ik overleefde.
Ik deed alleen de noodzakelijke dingen. De rest stopte ik weg. En eigenlijk is dat daarna niet veranderd. Sinds 2021 doe ik vooral wat ik moet doen, niet wat ik wil doen.
De kast onder de trap was mijn favoriete wegstopplek. En die kast heb ik vanmiddag opgeruimd.
Er lagen mappen die ik van mijn neef had gekregen voor de afhandeling van mijn moeders nalatenschap. Ik heb ze vanmiddag doorgebladerd. Heel soms haalde ik er een document uit. De rest ging weg. Deze tijd ligt achter me. Ik heb het niet meer nodig. Niet alleen om praktische redenen maar ook omdat de ballast van de emoties rond die periode nu klaar is.
Er lag ook een doos met mijn kinderfoto’s en een paar spullen van mijn ouders. Een deel heb ik weggegooid. Daarna heb ik de doos mooi ingepakt, die paar documenten uit de mappen erbij gelegd en hem weer teruggezet. Dit is nu een doos met herinneringen aan een tijd die achter me ligt.
Er lagen stapels geopende brieven die ik al veel eerder weg had kunnen gooien. Brieven van de Belastingdienst, van het Instituut Mijnbouwschade, van de notaris, van de hypotheekbank… allemaal brieven die ik ook digitaal heb. Die brieven konden weg. Dus die gingen weg. Heerlijk. Wat geeft dat een ruimte.
En er waren mappen en documenten over de boerderij. Melkboekjes van de koeien die hier ooit op stal stonden. Oude bouwvergunningen. Koop- en verkoopakten. Folders van dit en dat. Een prachtig mini-archief. En dat mag allemaal blijven.
De kast is opnieuw ingedeeld. Bovenin staat nu het archief van de boerderij en de doos met tastbare herinneringen aan mijn familie. Op de middelste planken is er nog veel ruimte. Voor mij.
De tastbare herinneringen zijn opgeruimd. Nu mogen de weggestopte emoties uit die tijd zich laten zien. Ik omarm ze totdat ik merk dat ook dat klaar is.
Alles kost tijd. En hoelang dat duurt, heb je niet in de hand. Soms kun je pas opruimen als je eraan toe bent.
Alied Kammenga 
Geef een reactie