Alied Kammenga

’t Is een rare week en ik merk dat het aan me kleeft. De eerste helft van maart is de periode waarin zowel mijn vader als mijn moeder zijn overleden.

Ik weet nog dat ik met mijn moeder achter de kist van mijn vader liep. De zon scheen. De narcissen bloeiden. Dat wandelingetje maakte ik 9 jaar later opnieuw. De zon scheen. In de verte schreeuwde een pauw. 

Deze week liep ik er weer. Het waaide. Geen zon te zien. Ik zat even op het bankje bij het graf. Op de grafsteen zat een groene waas van mos. Er is geen deksteen en er staan geen planten in de kouwe grond. Het ziet er een beetje armetierig uit. ‘Binnenkort even terugkomen met schoonmaakspullen en een paar plantjes,’ sprak ik met mezelf af.

Deze tijd is voor mij een dus sowieso een rare tijd maar dit jaar zit er een extra dimensie bij want toen ik twee maanden geleden voor het eerst van het bestaan van knobbel hoorde, vroeg ik me even af of mijn laatste levensdag ook begin maart zou zijn.

Nee dus. Tenminste, niet begin maart 2026.

Knobbel doet nare dingen met me. Maar het zet ook dingen in beweging. Als je niet weet hoeveel tijd je hebt, krijgen heelverweggestopte zaken ineens prioriteit.

Zo deed ik gisterochtend met behulp van een medium een grote ontdekking. Ik weet nu wat de blokkade is die ik al jarenlang voel.

Pijnlijk? Ja.
Blij met de duidelijkheid? Ja.
Ga ik je vertellen wat het is? Nee.

’Eindelijk kan ik verder,’ zou ik nu moeten denken maar zover is het nog niet. Ik heb pijn. Knobbelpijn en zielenpijn. En mijn eerste hulp bij pijn is huilen, koffie en schrijven. Gelijktijdig, vooral dat. 

Gelukkig is die andere blokkade verdwenen. Je weet wel, mijn schaamte om te schrijven. Opgelost. Helemaal weg. Mede mogelijk gemaakt door mattie KJ. Hij heeft me een paar weken geleden begeleid in een opstelling waardoor ik inzicht kreeg in mijn schrijfblokkade. Het was een openbaring en ik ben blij dat ik me nu vrij voel om te schrijven. En niet alleen om te schrijven: ik durf het nu ook aan jou te laten lezen. Hoe mooi is dat?

Gisterochtend heb ik dus mijn andere blokkade ontdekt. Ik weet dat ik over een paar dagen blij ben met dit inzicht  maar daar ben ik nu nog even niet. Alles komt op het juiste moment.

Ondertussen zijn mijn tranen gedroogd, is de koffie op en heb ik even heerlijk geschreven…. het leven lacht me weer toe.