Alied Kammenga

‘… maar ik wil u er wel op wijzen dat als u de tumor ongemoeid laat, het vanzelf een weg naar buiten gaat vinden. Het zit in klierweefsel vlak onder de oppervlakte dus het komt door uw huid en geloof mij, als het eenmaal naar buiten is gegroeid dan is dat zeer pijnlijk en het geeft een stank… als zetten we de ramen tegen elkaar open dan nog is de geur niet weg.’ Hij onderstreepte zijn woorden door een zwierig gebaar naar het raam bij zijn bureau te maken.

Dit deel van het gesprek dat ik 10 dagen na mijn diagnose met de chirurg heb gehad, bleef mij achtervolgen.

Ik had in dat gesprek uitgelegd hoe ik in het leven stond (niemand weet wanneer ie sterft), dat ik hou van het niet-weten en dat ik niet kies voor een lange periode van chemo en andere shit. Het gaat mij om de kwaliteit van mijn leven en om de lengte van mijn leven. In die volgorde.

Dokter voelde toch de behoefte om antwoord te geven op een vraag die ik niet stelde.

Als ik pijn heb dan zie ik dat zwierige armgebaar voor me.
Al zetten we de raaaaaamen tegen elkaar open….

Zijn gebaar wordt groter en groter.
Ik word banger en banger.

Durf niet naar mijn borst te kijken.
Is het er al? Of heb ik nog een beetje tijd?

‘Ik wil graag EMDR op dat stukje,’ zei ik een paar weken geleden tegen de psycholoog van het ziekenhuis en vanochtend was het zo ver. Ze had de lamp en de handsensoren al klaargezet en nadat ze het proces had uitgelegd, gingen we van start. De lichtjes liepen in een hoog tempo van links naar rechts en weer terug. Ik hield mijn hoofd stil en probeerde ze te volgen met mijn ogen. Ondertussen trilden de sensoren in mijn handen. Die bewegende lichtjes en dat trillen van die sensoren hebben tot doel om mijn brein bezig te houden. Ondertussen spraken we over dat traumatische gesprek.

Het is wonderlijk maar het werkte.

Ik was zo bezig met het volgen van die lichtjes en dat getril in mijn handen dat ik amper ruimte had voor de herinnering aan dat gesprek, laat staan de emoties daarvan. En dat is nu juist de truc. Als je er meer over EMDR wilt weten, kijk dan even naar dit korte filmpje.

En dat is niet het enige goede nieuws: dankzij mijn huisarts heb ik binnenkort een afspraak met een oncologisch chirurg van het UMCG die een dag in de week bij het Borstencentrum (ik blijf het een gek woord vinden) van het Martini werkt. Deze chirurg schijnt een wat holistischer kijk te hebben. De psycholoog beaamde dat vanochtend. Ze kende haar en had een paar keer prettig met haar samengewerkt.

Als kers op de taart heb ik gisteren in een lichte hypnose een goed gesprek met mijn moeder (mijn pijnpunt) en andere voormoeders gehad. Wat een geweldige reis was dat!

De sessie begon met het trekken van een kaart.
Als ik een ben met de stroom ontstaat er magie

Prachtig.