Ik hou van stenen. Wie ooit bij mij thuis is geweest, weet dat ze overal liggen: op tafel, in vensterbanken, in groepjes of juist los. Sommige heb ik opgeraapt in Australië, Limburg of op andere plekken met betekenis. Andere heb ik gekocht, gekregen of gewoon gevonden.
Stenen dragen oude wijsheden in zich. Ze hebben miljoenen jaren onder de grond gezeten en zijn gevormd uit natuurlijke bronnen als koolstof en hout, en soms zelfs door een blikseminslag in zand. Ik heb een paar stenen die door mijn toedoen voor het eerst zonlicht zagen, zoals de twee die ik meenam uit de tunnels van Visoko in Bosnië.
Zodra een steen in het licht komt, gebeurt er iets. Ze verkleuren of brokkelen af door droge lucht. Het plezier dat ik van ze heb, gaat ten koste van hun eigenheid. Stenen geven.
Er zijn boeken vol geschreven over de werking van stenen. Zo geeft rozenkwarts liefde en beschermt shungite tegen elektromagnetische straling. Geloof je niet in deze hocuspocus? De telefoon die je nu in je hand hebt, bestaat uit talloze mineralen en etsen die samen zorgen voor zenden, ontvangen en gebruiksgemak. Het touchscreen waar je nu naar kijkt, is bijvoorbeeld gemaakt van kwarts.
Hoe dan ook: ik hou van mijn stenen. Maar omdat ik ze de afgelopen jaren heb verwaarloosd, was het nu de hoogste tijd om ze iets terug te geven. Vanmiddag heb ik ze schoongemaakt met sneeuw — kraanwater laat kalkaanslag achter — en vannacht laat ik ze buiten liggen zodat ze zich kunnen laven aan het licht van de volle maan.
Dat schoonmaken deed ik met mijn blote handen. De grote stenen wreef ik één voor één schoon met sneeuw en legde ze daarna in het gras. De kleine steentjes liet ik liggen op een houten dienblad waar ik een laagje sneeuw overheen legde. Ze liggen op een plek die ooit door een sjamaan is aangewezen als de plaats waar eeuwen geleden al mensen samenkwamen.
Toen ik weer naar binnen ging, waren mijn handen vuurrood van de kou. Mijn vingertoppen prikten alsof er naaldjes in zaten.
‘Ik leef,’ dacht ik.
Ik voelde kou. Ik voelde pijn. En ik wist: dit gaat voorbij.
‘Ik leef,’ dacht ik opnieuw. ‘Eindelijk voel ik weer dat ik leef.’
De hond kwispelde naar me terwijl ik mijn handen warm blies. Hij dribbelde achter me aan naar zijn snoepbox in de bijkeuken en ligt nu al een uur tevreden op een bot te kauwen.
Het leven is goed.
Alied Kammenga 
Geef een reactie