Heb ik je ooit verteld over de ree die voor mijn huis werd aangereden?
Op een avond in mei liepen er politiemensen met zaklampen door het bosje tegenover mijn huis. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik een van hen terwijl Suno nieuwsgierig aan de politieauto snuffelde. Een automobilist had een van de overstekende reeën aangereden. Hij was doorgereden maar de bestuurder van de auto die er achter reed, had de politie gebeld.
De ree had veel bloed verloren liet de zaklamp van de agent zien. Er lag een grote plas op de weg. Maar het dier was weggekropen in de bosjes. Uit zicht van iedereen. Misschien leed het verschrikkelijke pijn dus de agent wilde graag iets doen. De politiehond van dienst was aan het werk ten zuiden van Hoogeveen. Te ver weg. Misschien zou de hondenbegeleider vannacht nog even langskomen maar voor alle zekerheid was er melding gemaakt bij Faunabeheer (da’s een mooi woord voor een jager).
De volgende ochtend stond er een auto bij het bosje. Ik zag niemand. Het logo op de auto deed vermoeden dat er een jager was ingeschakeld en even later zag ik een vreemde man met hond en geweer vlak bij mijn boerderij.
Wtf!
Met de handen in mijn zakken liep ik recht op hem af.
Ja, hij was ingeschakeld door de politie. Zijn hond had al snel het spoor opgepakt en na een lange wandeling ver rondom mijn huis, had hij de ree gezien bij een bosrand van mijn buren.
Hij had besloten om haar niet te schieten.
De ree stond. Ze leek drachtig en ze hinkte met een poot maar voor zover hij kon zien, was het niet gebroken. ‘Ik weet niet of ik er goed aan doe maar ze verdient een kans,’ zei hij.
Held!
Ik kreeg zijn telefoonnummer en beloofde dat ik haar in de gaten zou houden. Mocht het slecht met haar gaan dan zou hij weer terug komen.
Ze liet zich amper zien. Maar ik zag ook geen grote groepen kraaien (kadavereters) in de verte dus ik ging er van uit dat ze leefde. Weken later zag ik haar voor het eerst. Ze hinkte nog ietsjes en was hoogzwanger.
Halverwege de zomer zag ik haar weer. Ze liep goed en had twee kalfjes bij zich.
En vanochtend rende ze over het land naast mijn huis. Alert maar ontspannen. Twee bijna volgroeide jonkies volgden haar.
Ze hebben het gered.
Geef een reactie