Alied Kammenga

Ook Oranje zwaaide op 3 juni uit, las ik de avond na de operatie.

Bij mij begon het uitzwaaien om 14.30 uur. Eerst was de oncologisch chirurg (dr. Liesbeth Jansen) aan het werk en daarna de plastisch chirurg (dr. Marius Kemler). Het was een oncoplastische borstbesparende operatie waarbij voor de reconstructie weefsel onder in de borst werd verplaatst naar de plek waar Knobbel had gewoond.

De dag begon al vroeg: om 7.30 uur werd ik door H van huis opgehaald en een uur later had ik mijn eerste afspraak. Ik kreeg een radioactieve injectie voor het bepalen van de poortwachterklier. De radioactieve stof stroomde naar de eerste lymfeklier die het lymfevocht uit de borst opvangt. Die eerste klier heet de poortwachterklier.

Daarna begon het lange wachten.

Om 11.30 uur lag ik in een scan waar met een speciale camera werd bekeken waar de radioactieve stof terecht was gekomen. Met een grote zwarte stift werd de locatie van de poortwachterklier op mijn huid afgetekend.

Tussen de middag werd H afgelost door K. Hij bleef tijdens de operatie in het ziekenhuis en zou mij aan het einde van de dag weer naar huis brengen.

Even na 13 uur zaten we in de opname lounch en werd ik vrij snel opgeroepen. Nog een laatste knuffel en toen begon opnieuw het lange wachten. Ik werd naar de holding gebracht waar alle voorbereidingen voor de operatie werden gedaan. Infuus was even een dingetje want de verpleegkundige kon geen goede ader in mijn hand vinden (conclusie na 3 pogingen) dus uiteindelijk werd die in de elleboogplooi gedaan.

Ik kreeg mijn eerste pijnstillers en de plastisch chirurg tekende een verbouwingsplan op mijn borst. Hij pakte een meetlint en een zwarte stift, zette stippen en streepjes op mijn bovenlijf, trok lijnen, arceerde stukken huid en tekende pijlen. Even later kwam de oncologisch chirurg die ook een zwarte stift pakte er er nog het een en ander bijtekende.

Daarna werd ik de operatiekamer ingerold. Ik zag dat de klok op 14.25 uur stond. Iedereen stelde zich aan mij voor. Het waren allemaal aardige mensen en ik had het gevoel dat er een professioneel team voor mij klaar stond. Een anesthesiemedewerker liet mij een sensor met een klein kort naaldje zien die op mijn voorhoofd werd gezet en die tijdens de operatie zou meten of ik pijn had. Zo ja, dan konden ze tijdens de operatie de pijnstilling aanpassen. De anesthesist zei dat hij alvast een zuurstofmasker op mijn mond zette en dat hij straks aan mij ging vragen om aan een leuke vakantieherinnering te denken.

Grapjas.

Het volgende moment werd ik wakker in de verkoeverkamer en dacht ik dat er mensen in mijn slaapkamer stonden maar al gauw besefte ik me dat ik de operatie voorbij was. Het was 17 uur.

Tien minuutjes later werd ik de verpleegafdeling opgerold. Omdat de wond nog een beetje bloedde, bleef ik een nachtje slapen. Ik had geen zorgen want R had overdag mijn hond een paar keer uitgelaten en G bleef ’s nachts op de boerderij slapen. Suno was dus niet alleen.

K, die de hele middag in het ziekenhuis had gewacht en die het thuisfront via de app op de hoogte had gehouden, kwam langs met een lekkere plak cake en een broodje kaas. Ik had 24 uur niet gegeten en dat eerste hapje cake smaakte goddelijk. Toen hij weg ging, kreeg ik van de verpleegkundige een kopje thee en een bakje met pijnstillers.

Mijn kamergenote was die middag ook geopereerd door dezelfde plastische chirurg. Zij zat vanaf 2023 in een on going proces van chemo’s, operaties, amputaties, reconstructies, bestralingen en hormoon- en immunotherapieën…. ik was er stil van.

Zij niet.

Ze liep leeg.

Ze heeft veel verteld over haar leven, haar pijn, haar paniek, angst en woede.

Er was geen ruimte voor iets anders.

Ik had een goede buurvrouw aan haar want haar verhaal maakte het voor mij opnieuw duidelijk waar voor mij de grens van een goed leven ligt.

De volgende dag haalde H me op uit het ziekenhuis en reed ze me in een rolstoel naar haar auto. Mijn ziekenhuisverblijf was een full experience.

Een half uur later sprong een hondje metershoog de lucht in toen hij mij zag. We waren allebei blij dat ik weer thuis was.

Ik voel me goed en ik heb geen pijn. Ook niet gehad. Ik slik trouw mijn pijnstillers, eet regelmatig en supergezond (veel eiwitten) en doe het rustig aan. Beetje puzzelen, beetje tv, beetje wandelen. Ik ben nog ietsjes wiebelig/slomig maar dat is elke dag minder.

Mijn bed staat voorlopig in de woonkamer. G heeft er slingers en ballonnen boven gehangen en Suno? Die kruipt elke nacht dicht tegen me aan.