De laatste keer beschreef ik de dag van de operatie en vertelde ik dat ik een nachtje bleef slapen. Ik schreef ook over de vrouw die in het bed naast mij lag en die al een paar jaar in dit proces zat. Haar verhaal maakte voor mij nog duidelijker waar mijn grens voor een goed leven ligt.
Vanochtend was ik weer in het ziekenhuis. Ik had een afspraak met de psycholoog en daarna zat ik in het Martini Paviljoen met een cappuccino en een stokbroodje. Als je me al wat langer kent dan weet je dat ik altijd foto’s van mijn cappuccino’s maak.
Ik zit op de bank waar ik vorige week rond dezelfde tijd ook zat. Toen zat eerst H naast me en even later ruilde ze met K. Ik kijk naar buiten, naar het dak met het ronddraaiende logo, en zet mijn cappuccino voorzichtig op de blauwe zitting omdat dat zo’n mooi plaatje oplevert.
En ineens stop ik met wat ik aan het doen ben.
Een oude hit uit de jaren tachtig schalt door het restaurant. Het is een lied waarin haar naam voorkomt. Je begrijpt dat ik om privacyredenen niet ga zeggen welke hit dat is omdat het zo’n bijzondere naam is die gemakkelijk gekoppeld kan worden aan haar identiteit. Het is niet zozeer de naam in het liedje die het bijzonder maakt. Het is een ander deel van de tekst waarin de band zingt dat ze niet zoals xxx zijn. Juist dat stukje raakt me.
Want hier zit ik.
Op de bank waarop ik vorige week zat.
Met hetzelfde uitzicht als toen ik me realiseerde dat ik een paar uur later Knobbelvrij zou zijn.
Hier ben ik nu weer. Met mijn telefoon in de hand, kijkend naar een kop koffie op een blauwe bank, luisterend naar een lied dat zo goed past bij mijn conclusie van vorige week: ik ga het niet doen zoals zij het heeft gedaan.
Het voelt alsof ik een schouderklopje krijg.
Iedereen loopt zijn eigen pad. En dit is het mijne.
Alied Kammenga 
Geef een reactie