Alied Kammenga

Angst zit nog vaak aan tafel en dat is oké. Angst laat mij iets zien, net als vrolijkheid, optimisme en vertrouwen. Het zijn allemaal onderdelen van mij. Soms tettert het ene heel hard, dan weer het andere.

Angst heeft vaak mijn adem doen stokken maar ik zie ook dat het mij iets vertelt, zeker wanneer er ook weerstand is.

Angst schetst een donker beeld en maakt me klein. Daardoor is het als een negatief van een ouderwetse foto: wat ik zwart zie, is tegelijkertijd ook wit. Het materiaal en het licht bepalen het verschil maar de compositie blijft gelijk.

Het omdraaien van angstgedachten kan helpen maar niet altijd.

‘Hi angst,’ zei ik vanmiddag toen ik voelde dat de gespannenheid in mijn borst niet meer onder mijn oksel zat maar op de oude plek van Knobbel. De wonden zijn aan het helen en dat geeft onrust. In mijn lijf en in mijn hoofd.

De blauwe plekken zijn weggetrokken en daardoor werd een rode plek zichtbaar. Dat triggerde me vrijdag. Ik stuurde een foto naar het ziekenhuis en de arts vond het verstandig dat ik een penicillinekuur zou starten. Binnen een half uur stond ik bij de apotheek.

Zaterdagochtend was er niets veranderd en rook ik een vreemde geur. Alarm. Ik belde naar het ziekenhuis en kon om elf uur terecht bij een plastisch chirurg.

H ging mee. We waren ruim op tijd.

De arts verwijderde direct alle hechtpleisters en daarmee was de geur weg. Hij maakte een paar wondjes open en maakte alles schoon ‘Elke dag douchen,’ zei hij. ‘En schrik niet van bloed want de wondjes moeten juist een beetje lekken. Ga door met de penicilline. Het was duidelijk dat hij een andere aanpak had dan het eerdere advies om de hechtpleisters twee weken te laten zitten en voorzichtig te zijn met douchen. Ik was blij met hem.

Nadat ik thuis had gedoucht, voelde ik me schoon.

Maar vandaag zit de gespannenheid dus op een andere plek en dat triggert opnieuw iets

‘Hi angst,’ zei ik. Na een korte wandeling met de hond, waarbij we allebei een tijdje lekker in de volle wind stonden, dempte de angst iets. Eenmaal thuis zette ik een pot thee, pakte mijn laptop en ging lekker schrijven. Dat werkt therapeutisch. Het klooien met woorden maakt mij rustig. Het is niet alleen afleiding maar vooral een manier om te voelen en te relativeren.

Nu, een uurtje later, ben ik weer rustig. En positief ❤️‍🩹