Alied Kammenga

‘Nou en dan zie ik u over een jaar terug,’ zei ze aan het einde van het gesprek.

Vanochtend had ik een afspraak met dr. Jansen, de oncologisch chirurg die twee weken geleden Knobbel uit mij sneed. Het weefselonderzoek was positief want er zijn geen uitzaaiingen in de poortwachtersklier gevonden en de snijvlakken rondom Knobbel waren schoon.

Dus simpel gezegd: it’s done!

De komende weken gaan de wonden genezen en volgen er nog een paar bestralingen. Dat laatste is gebruikelijk bij zo’n operatie, vertelde ze. Ik ben zo mak als een lammetje bij haar en vind alles prima.

Knobbel had mij beloofd dat hij zijn pootjes in zou trekken en dat hij in een bedje van vet zou wachten tot hij er uitgehaald zou worden. En dat is ook gebeurd.

‘Heb je de tumor gezien?’ vroeg ik haar.
‘Nee,’ zei de chirurg, ‘Het gaat in zijn geheel naar pathologie. Ik probeer altijd zo ruim mogelijk te snijden.’
‘Dat is je goed gelukt!’
‘Ja, in het rapport staat dat ik ongeveer een centimeter vet rondom de tumor heb meegenomen.’
Ik glimlachte bij het woordje vet. Knobbel had zich aan z’n afspraak gehouden.

Mijn leven wordt nooit meer zoals het was en daar ben ik blij mee want de afgelopen maanden heb ik geleerd om beslissingen te nemen die uit mijn hart komen en niet uit mijn hoofd. Als ik mee was gegaan met de voorspelling en de behandelmethodes van de eerste chirurg – je weet wel: hij die het allereerste gesprek begon met de woorden ‘het is mis’ en die in het tweede gesprek griezelige voorspellingen deed – had ik de afgelopen maanden meer stress ervaren, was ik nu fysiek minder sterk geweest en was ik pas over een maand geopereerd. Of niet, als die chirurg vond dat de tumor niet genoeg geslonken was.

BCTN (de wetenschappelijke naam van Knobbel) is geen kattenpis en ik nam een risico door te vertragen en af te zien van chemo. Dit avontuur had ook anders kunnen aflopen en dat heb ik me elke dag gerealiseerd.

Het is me gelukt om het perfecte team om mij heen te verzamelen. Een huisarts die voorwaarts ging, een oncologisch chirurg met lef, een ijdele plastisch chirurg, aardige medewerkers van het Martiniziekenhuis en vooral heel veel lieve vrienden. Iedereen heeft een steentje bijgedragen aan dit resultaat en daar ben ik jullie allemaal dankbaar voor.

De ritjes naar het ziekenhuis zijn nog niet klaar. Morgen naar de plastisch chirurg, over een week of twee naar de radioloog, daarna 5 of 10 of 15 keer naar het UMCG voor bestraling… en dan begint mijn zomervakantie.

Yeah 👊🏼