Alied Kammenga

Het leven neemt soms prachtige wendingen en vandaag was daar weer een goed voorbeeld van.

Ik was in het UMCG voor een afspraak op de afdeling Radiologie. Die afspraak voelde niet goed en ik had al een paar dagen spanning in mijn lijf. Suno merkte het ook. Hij trilde en verstopte zich naast de wasmachine. Opgerold als een bolletje lag dat kleine wurmpje daar. Eerst dacht ik dat hij last had van de warmte of van het onweer maar gisteren besefte ik dat hij last had van mij.

‘Je hoeft je niet te laten bestralen als je dat niet wilt,’ troostte ik mezelf al een week maar dat hielp niet. Vanochtend draaide ik het om: ik doe het niet, tenzij ik goede redenen zie om het wél te doen. Ik werd acuut rustig. Hondje nog niet. Hij liep nog steeds voor mijn voeten en zat zelfs trillend in de badkamer terwijl ik stond te douchen.

Ik was vroeg in het UMCG en stuurde een foto naar twee bekenden die er werken: nicht A en vriendin E. Die laatste had me een maand geleden spontaan gebeld. ‘Hier spreekt een stem uit je verleden,’ was haar openingszin. We waren pubervriendinnen geweest en hadden elkaar jarenlang niet gesproken.

Nicht A was vandaag vrij, appte ze terug. Vriendin E was er wel. Ze liep naar me toe en ik was blij dat ik in dat grote ziekenhuis een bekend gezicht zag. Na mijn afspraak zat ze op een bankje bij de poli.

‘Ik breng je naar huis,’ zei ze resoluut.

We dronken eerst nog een kop koffie, praatten alsof de tijd had stilgestaan en stapten daarna in haar auto. Een half uur later waren we op de boerderij.

Hond blij en binnen vijf minuten volledig ontspannen.

We dronken nog wat. Het was heerlijk om iemand om me heen te hebben die mij al meer dan veertig jaar kent.

Deze onverwachte wending van de dag fleurde me op. Ik voel dat ik weer terugkeer naar mijn basis. En dat is nodig want binnenkort ga ik beslissen of ik me wel of niet laat bestralen.

I’ll keep you posted 💌