Alied Kammenga

Toen ik jong was, ik denk zo’n jaar of 19, had ik een bijzondere droom. Het was een intense droom waarin ik alleen maar het getal 32 zag. Het was alsof ik naar een videoclip keek waarin neonlichten in de vorm van 32 de hoofdrol speelden. De ene schoof van links naar rechts, de andere viel van boven naar beneden en weer een andere kwam al dansend voorbij. Heel bijzonder.

Toen ik wakker werd, was ik er van overtuigd ik mijn 32e levensjaar niet zou halen. Die droom herhaalde zich nog een paar nachten en telkens werd ik wakker met hetzelfde gevoel.

Die droom heeft mijn leven beïnvloed.

Ik leefde onverschillig en snel want ik wist zeker dat ik jong zou sterven. 

Op mijn 32e verjaardag was ik een beetje teleurgesteld. Ik was blij dat ik leefde (hoewel ik in een shitty relatie zat met mijn toekomstige ex-en-stalker) maar ik had geen toekomstplannen. Geen doel. Geen droom. Het werd tijd om een plan te maken.

Stap één was de relatie beëindigen en zorgen dat ik veilig was. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan en het kostte me een paar jaar om van hem af te komen.

Stap twee was reizen. Verre reizen. Dat ging ik doen. Ik werkte veel, nam een lange perioden vrij en ging naar vreemde landen. Ik had geen ander doel. Misschien leken die jaren van buitenaf glamoureus maar dat waren ze niet altijd want de dingen die ik echt wilde doen, durfde ik niet.

Alles deed ik in mijn eigen schaduw.

Zo heb ik een tijdlang gefotografeerd. Lekker veilig achter een camera. Ik zette er af en toe een foto op Facebook maar het merendeel is nooit door iemand anders gezien dan mijzelf.

Zoals ik je eerder vertelde, was mijn schaamte om te schrijven groot. Jarenlang schreef ik korte verhalen en gooide alles ik weer weg.

En er was nog iets. Van nature had ik vaak de leiding in een vergadering of in een project maar ik herkende mezelf niet in de managers met wie ik werkte. Zo was ik niet en zo wilde ik niet zijn. Ik kan dat niet, overtuigde ik mijzelf. Daardoor heb ik mijn leidinggevende capaciteiten nooit verder onderzocht.

Boven alles ben ik gek op stenen, schelpen, sterren, kaarten, bomen, planten, kruiden, dieren, muziekteksten, cijfers, datums, kentekens en nog veel meer niet-wetenschappelijke bronnen die voor mij een leidraad vormen. Ik vond het een beetje gek en liet die kant van me maar weinig aan anderen zien. Ik noem het mijn stenenschaamte.

Ineens leerde ik Knobbel kennen.

Ik schrok wakker van zijn komst en wist gelijk dat ik huiswerk had. Ik moest oude shit opruimen en doelen stellen want ik wilde niet langer de kleine versie van mezelf zijn.

Verhalen vertellen: dat kwam gelijk in me op.

Ik ging bloggen, ook op een engelstalige blog over wat soloreizen door Australië mij heeft gebracht, en gooide alle schrijfschaamte van me af. Het deed me goed. Ik beleef er ontzettend veel plezier aan want schrijven is voor mij de beste therapie.

Neem nou laatst. Het was midden in de nacht en het onweerde flink. Ik kon er niet van slapen. Met mijn laptop op schoot, al babbelend tegen jou als lezer, schreef ik de minuten weg. Mijn onweerangst werd minder doordat ik helemaal opging in het schrijven.

Een ander doel dat ik inmiddels heb, is oud worden. Gezond oud worden. 92 jaar. Ja, dat heb ik nu hardop gezegd. Ik dacht altijd dat mijn moeder 92 zou worden net als haar lievelingstante maar mam heeft dat niet gehaald. Twee maanden voor haar 90e verjaardag stierf ze. Ze was op. Dus, zo dacht ik toen Knobbel zich had opgedrongen, dan is die 92 voor mij bedoeld. Ik heb de datum uitgekozen waarop ik op mijn 92e dit leven ga verlaten en die datum zeg ik elke avond tegen mezelf.

En juist in die ene nacht, toen ik zwetend van de warmte en van onweersangst met mijn laptop op schoot zat te schrijven, besefte ik mij dat die datum over 32 jaar is. Op de kop af over 32,5 jaar om precies te zijn.

Het getal dat mijn vroeger zo heeft verward en dat mijn leven jarenlang heeft beïnvloed, is nu mijn boei.

Ik dobber nu nog wat rond in het meer dat Knobbel heeft achtergelaten maar binnenkort kom ik aan wal en ga ik alles benutten wat er in mij zit.

Ik heb alle tijd.