Alied Kammenga

Misschien heb jij er wel eens over gehoord of ben je er mee aan de slag gegaan: in contact met je jongere zelf. Waar droomde je van en is dat uitgekomen? Waar was je bang voor? En is dat uitgekomen? Dagelijkse keuzes in het nu hebben soms een nare ervaring uit het verleden als bron.

Denk bijvoorbeeld aan mijn angst voor windkracht 7 en hoger. Het bulderende, rollende geluid van de wind geeft mij de creeps en op dat moment ben ik er van overtuigd dat het dak er afwaait. Waarom juist het dak? Als meisje heb ik gezien hoe een windhoos voor ons huis slufde, de platte daken van de overburen optilde en al dat grind en hout door de ruiten van diens achterburen smeet. ’t Was een prachtige zomerdag toen dat gebeurde en ik heb twee dingen onthouden: de wind kan zomaar de kop op steken en het kan in een paar tellen alles kapot maken. Dus dat rollende geluid vind ik eng – ook bij onweer en vuurwerk – en zodra ik het hoor, zet ik de tv of muziek harder. Ik kan het zien maar niet horen.

Het meisje in mij is voor meer dingen bang geweest en een paar daarvan steken nu regelmatig de kop op. Maar andersom werkt het ook.

Gisteravond was ik druk met iets. Ik had de radio aan en ineens was ik de puber die op zaterdagavond op stap ging naar 538 in Uithuizen, de discotheek uit mijn jeugd.

De radio speelde alleen maar discohits uit de jaren ’80. Toevallig was ik deze week bij op bezoek bij E, mijn vriendin uit die tijd. Daar kwam ik al in jaren 80-sferen en nu deed de radio daar nog een schepje bovenop.

Het was heerlijk om te concluderen dat ik een bijzonder leuke jeugd heb gehad. De zaken die minder goed waren, hebben in mijn geheugen veel ruimte ingenomen. Ze hebben me gevormd maar dat meisje dat op stap ging, vaak de slappe lach had, haar eigen kop volgde en jongens bij de vleet versierde nog veel meer.

Ik vond het stom dat meisjes die veel jongens versierden ‘sletten’ werden genoemd terwijl jongens met hetzelfde gedrag ‘stoer’ waren. Daar zette ik me met volle overtuiging tegen af. Ik keek de roddelaars recht in de bek en deed het gewoon nog een keer.

En dat meisje dat op zaterdagochtend met haar moeder naar de markt ging, een lapje stof kreeg en de hele middag achter de naaimachine zat omdat ze elke zaterdagavond anders wilde uitzien, herken ik ook nog. Want als ik iets wil dat gaat het door, hoe hard ik er ook voor moet werken.

Ik heb veel hoeveel-versieren-we-er-vanavond-weddenschappen met vriendinnen afgesloten, heb urenlang gedanst, heb elke week weer een nieuw outfit gemaakt en ontzettend veel lol gehad. Ook thuis met mijn ouders.

En dat realiseerde ik me gisteravond: er waren meer uren van gezelligheid dan van ruzie.

Muziek heelt.