Alied Kammenga

Het had een wrange nasmaak kunnen geven. Knobbel bedoel ik. Maar dat is niet zo. Ik heb vanaf januari meer lef en inzichten gekregen dan in al die jaren daarvoor.

Het was een schok, die Knobbel. En dan met name de ernst van het soort weefsel vond ik heel bedreigend. Ik ging er spontaan van opruimen, zowel in mijn hart als in mijn huis. De kliko is menigmaal naar binnen gerold zodat ik alle zooi er direct in kon gooien. Ik reed regelmatig met een kofferbak vol met spullen naar de milieustraat. Oude computers en keukenapparatuur en kapotte spaarlampen en batterijen en dozen vol met oud papier. Ik moet de zolderkamer nog aanpakken – je kent dat wel: vol met spullen die ik sinds de verhuizing niet meer heb aangeraakt – en ben nu halverwege de schuur. Achter het huis staat alweer een volle aanhanger klaar voor de milieustraat.

Opruimen gaf ook ruimte voor iets nieuws. Zo heb ik dunne sierlijke dekbedden gekocht waar geen hoes omheen hoeft en die ik zelf in de wasmachine kan wassen. Ik heb er meerdere zodat ik altijd een fris dekbed op voorraad heb. Een praktische oplossing voor een niet zo’n groot probleem. Maar ik merk dat er ook iets fundamenteels in mij is veranderd, namelijk mijn kijk op mijn wereld.

Want wat werd er belangrijk toen ik nog dacht dat ik op korte termijn zou sterven? Schrijven en mijn dagelijkse dingetjes.

Niet één keer heb ik gedacht: ‘goh, wat had ik vandaag graag een vergadering bijgewoond’. Of: ‘laat ik weer eens iets op LinkedIn zetten.’ Ik weet zeker dat alle vergaderingen prima doorgang vonden zonder mij en van al mijn contacten op LinkedIn is er waarschijnlijk niemand geweest die het op is gevallen dat ik vanaf januari niets meer heb gepost.

Dus waar draait het om in mijn leven?

‘Ik hou van mijn werk,’ zei ik altijd en dat is nog steeds zo. Maar van welk gedeelte eigenlijk? Dat gaat niet over kennis of gespreksverslagen of het oeverloos adviseren van incapabele leidinggevenden. Het gaat over mijn bijdrage (en dus niet de bijdrage die een ander mij toebedeelt) aan het leven van een ander. En vice versa.

Ik hou van samen kletsen, van lachen en huilen, van oplossingen verzinnen en jou helpen als ik daar ruimte voor heb.

Het gaat over creativiteit, zelfstandigheid, ongebondenheid en vooral authenticiteit. Dat laatste maakte mij bijzonder in alle contacten die ik de afgelopen maanden met het ziekenhuis had. Dat is niet mijn woordkeuze, maar die van de medisch psycholoog van het ziekenhuis met wie ik deze week voor het laatst sprak.

Ik hoop dat ik een aantal mensen heb geïnspireerd met de eigen wijze waarop ik dit heb gedaan.

Niet: doe het zoals ik.

Juist niet!

Ga in gesprek met jezelf voordat je een beslissing neemt. Er is vaak veel meer te kiezen dan je denkt. Kies het pad dat het beste bij jou past. Dat geldt niet alleen in slechte tijden maar zeker ook in goede.

Zoals nu.

Vandaag.

Word je eigen beste vriend dan weet je zeker dat je telkens de juiste keuze maakt.

Ik ga binnenkort weer aan het werk. Ik ben zo goed als hersteld maar heb alleen nog te weinig energie om langer dan een uur of wat geconcentreerd aan de slag te zijn.

En misschien is dat oké.

Misschien is het prima om me niet te richten op dat wat ik had.

Misschien ligt de ratrace achter me en kan ik vanaf nu keuzes maken die mijn rekeningen betalen zonder een bonus of dertiende maand maar met een dagelijkse smile op mijn toet.

Het leven kan zomaar omslaan… Dat heeft Knobbel mij geleerd.