Alied Kammenga

Kijk dan us wat een schitterende foto vriendin C dit weekend maakte van familie Knobbelzwaan. Is het geen plaatje?

Vanmiddag had ik een telefonische afspraak met iemand van de afdeling Anesthesie. Het was een kort gesprek ter voorbereiding van de operatie. Vorige week had ik zo’n afspraak met de apotheek en de komende dagen staan er nog twee gepland.

Toen het gesprek vanmiddag was geëindigd, slaakte ik een diepe, diepe zucht. Er rolden een paar tranen over mijn wangen. Ik weet niet waarom ik zo reageerde maar het luchtte enorm op.

De afgelopen dagen zat ik namelijk in een denkcrash waar ik niet uit kwam. Het was de wat nou als. Een oude bekende van me. Het drong zich niet op, het tetterde niet in mijn oor, maar het fluisterde op de achtergrond terwijl ik genoot van de warmte en gezelligheid die elke dag mij gaf.

Gelukkig: er wordt niet meer gefluisterd. Wat nou als is weg.

Vorige keer schreef ik over mindset en misschien had die diepe, diepe zucht daar mee te maken. Ik werd namelijk best wel moe van dat gefluister en gisteravond tijdens mijn dagafsluiting (een soort goed gesprek dat ik ‘s avonds met mijzelf heb terwijl ik me klaar maak voor de nacht) beloofde wat nou als dat ie binnenkort zou zwijgen. En dat gebeurde vanmiddag.

Ik voel me ontspannen en ik hoop dat nieuwsgierigheid binnenkort aan tafel komt want het lijkt me heerlijk om de operatiedag enthousiast en positief verbaasd door te brengen.

Dus terwijl Suno straks alle grassprietjes besnuffeld om de juiste avondplasplek te vinden, ga ik een voorstelling maken van een fijne Knobbeluitzwaaidag.