Alied Kammenga

Gisteren was een bijzondere dag. Het was warm, dat heb jij ook gemerkt, en het omdat het een bijzondere datum was, was het ook een dag waarop veel getrouwd werd.

Zesentwintig zes twintigzesentwintig.

Zo’n mooie datum wordt ook wel een mirror date genoemd. Een dag waarop diepe inzichten of grote veranderingen plaatsvinden. De abrupte afsluiting van een fase en de bombastische start van een nieuwe.

En dat was het voor mij.

De kapper had mij weer mooi gemaakt en op de terugreis kwam ik in een file op de snelweg. Het was warm en het duurde lang. Toen mijn oude trouwe Volvo eindelijk weer mocht rijden, gaf het een foutmelding: koelvloeistof te laag. Stop de auto.

Ik kon niet van de snelweg maar uiteindelijk vond ik een parkeerplaats. Vlak bij het dorp waar ik woonde toen ik Volvo kocht. Bittere herinneringen want het was niet mijn beste tijd in het leven. Ik belde de jongens en die kwamen met een jerrycan met koelvloeistof. Ik reed achter hen aan maar aan de andere kant van het dorp kreeg ik weer een foutmelding. Auto aan de kant en terwijl zij de koelvloeistoftank weer vulden, belde ik de garage. ‘Kom maar langs,’ zei hij.

Wij weer op pad. Garagedeur stond al open en ik reed naar binnen.

’t Was niet best. De motor was loeiheet en zo op het eerste gezicht zag je een lekke koelvloeistofslang.

De jongens brachten me weer thuis. Met z’n drieën op de voorbank van een ANWB-gele vrachtwagentje van M. Het was gezellig maar ook wrang want ik voelde dat een fase werd afgesloten.

’s Middags kreeg ik nog een paar foto’s van de motorschade. Radiator kapot, rubbers weggesmolten, ophangstang kapot en nog meer… dat ging veel geld kosten. Ik zuchtte diep en nam een dapper besluit: het is tijd voor een andere auto. Met bijna 600.000 km op de teller (waarvan 430.000 km met mij achter het stuur) gaat de allermooiste auto met eeuwig pensioen.

Bye bye Volvo.