De laatste keer beschreef ik de dag van de operatie en vertelde ik dat ik een nachtje bleef slapen. Ik schreef ook over de vrouw die in het bed naast mij lag en die al een paar jaar in dit proces zat. Haar verhaal maakte voor mij nog duidelijker waar mijn grens voor een goed… Continue reading

Ook Oranje zwaaide op 3 juni uit, las ik de avond na de operatie. Bij mij begon het uitzwaaien om 14.30 uur. Eerst was de oncologisch chirurg (dr. Liesbeth Jansen) aan het werk en daarna de plastisch chirurg (dr. Marius Kemler). Het was een oncoplastische borstbesparende operatie waarbij voor de reconstructie weefsel onder in de… Continue reading

Kiek us hoe mooi. Deze prachtige kaart kreeg ik van J en F en er staat precies op hoe ik me voel: het is feest vandaag. Binnenkort laat ik je weten hoe deze dag is verlopen. Tot dan dan 🙋🏻‍♀️ Continue reading

Vorige week wenste ik mezelf nieuwsgierigheid toe omdat het me heerlijk leek om op de operatiedag enthousiast en positief te zijn. Dat is gelukt! Afgelopen woensdag had ik een voorbereidingsgesprek waarin alles werd uitgelegd over de dag van de operatie. De dag begint met een injectie rond Knobbel met een kleine hoeveelheid radioactieve stof. Die… Continue reading

Kijk dan us wat een schitterende foto vriendin C dit weekend maakte van familie Knobbelzwaan. Is het geen plaatje? Vanmiddag had ik een telefonische afspraak met iemand van de afdeling Anesthesie. Het was een kort gesprek ter voorbereiding van de operatie. Vorige week had ik zo’n afspraak met de apotheek en de komende dagen staan… Continue reading

Dr. Ellen Langer, professor psychologie van de universiteit van Harvard met als bijnaam ‘mother of positive psychology’, toont al meer dan 45 jaar aan dat je mindset essentieel is voor je gezondheid. In 1979 deed ze het Counterclockwise-onderzoek. Acht mannen van in de 70 leefden een week lang in een huis dat was ingericht alsof… Continue reading

Een paar weken geleden vroeg vriendin L. mij wanneer de grote Knobbeluitzwaaidag gepland stond. ‘Mooi woord,’ zei ik, ‘die houwen we erin.’ Vandaag kan ik het woord eindelijk gebruiken. Vanochtend had ik een gesprek met de chirurg. Ze had de uitslag van de MRI en wilde nog een keer een echo laten maken van de… Continue reading

Ik vond het indrukwekkend zo’n MRI. Afgelopen maandagochtend lag ik voorover op een tafel in een machine die z’n uiterste best deed om de herrie van een enorme sloophamer te overtreffen. Ondanks de oordoppen en de koptelefoon was het geluid overweldigend hard. Via de koptelefoon werd er met mij gecommuniceerd en zo wist ik voordat… Continue reading

‘Ik bin zo bliede dat ik dei keerl nait geleufde,’ zei de vrouw terwijl ze met haar kleinzoon weer naar hun stoelen in de wachtkamer liep. Ze plofte neer, rolde haar rollator pal voor haar en vertelde met luide stem aan haar kleinzoon wat de dokter had gezegd. Hij hoorde het gesprek, waar hij zojuist… Continue reading

Van een aantal mensen had ik de tip gekregen om een dagboek bij te houden. Niet alleen om therapeutische redenen maar ook omdat ik nu in een tijdcapsule zit waarvan ik later bijna niet meer kan herinneren wat er wanneer is gebeurd en wat dat toen me mij deed. Als mens wil ik dit allemaal… Continue reading

Op een koude ochtend in de winter van 2023 hinkte hij de stal uit. Ik schrok enorm want de avond daarvoor was er nog niets aan de hand. Ik betaste zijn rechterachterbeen, kneep er stevig in, maar hij gaf geen kik. Ik tilde zijn hoef op en krabde het schoon maar daar zat niets in.… Continue reading

‘… maar ik wil u er wel op wijzen dat als u de tumor ongemoeid laat, het vanzelf een weg naar buiten gaat vinden. Het zit in klierweefsel vlak onder de oppervlakte dus het komt door uw huid en geloof mij, als het eenmaal naar buiten is gegroeid dan is dat zeer pijnlijk en het… Continue reading

’t Is een rare week en ik merk dat het aan me kleeft. De eerste helft van maart is de periode waarin zowel mijn vader als mijn moeder zijn overleden. Ik weet nog dat ik met mijn moeder achter de kist van mijn vader liep. De zon scheen. De narcissen bloeiden. Dat wandelingetje maakte ik… Continue reading

Elke ochtend het zelfde ritueel. ‘Goedemorgen Frits.’‘Goedemorgen vrouwtje’ of wat hij ook maar bedoeld te zeggen. Hij spreekt Shetlands en ’s ochtends doet hij dat met zachte, diepe, rollende hinnikjes. Verderop op de dag wordt die taal uitgebreid met verdragend, volwassen, goed gearticuleerd gehinnik en een snerpend hoog, dramatisch gierend, verontwaardigd geluid. Dat laatste gaat… Continue reading

‘Het waait er niet vanzelf uit, Alied,’ dacht ik dinsdagochtend ineens. En daar had ik een goed punt want knobbel zal blijven als ik niets doe. Dus trok ik de stoute schoenen aan en plande ik een afspraak bij een oncoloog. Vanochtend was het zo ver. Een uurtje later liep ik gebukt het ziekenhuis uit.… Continue reading

Een jaar of vijf geleden was mijn leven ineens op alle fronten een chaos. Het jaar begon met iets op mijn werk. Een paar weken later was er iets met de aanstaande ex. Vlak daarna overleed mijn moeder. En dat was nog maar het begin. Ik belandde in een rollercoaster die pas een jaar later… Continue reading

Ik denk dat ik een jaar of twintig was toen ik voor het eerst schreef zonder dat het een dagboek was. Als tiener had ik een dagboek met een slotje en met geheimen maar dat dagelijks schrijven verdween naar de achtergrond toen ik ging samenwonen. In plaats daarvan zat ik met een schriftje op schoot… Continue reading

Toen ik eind dertig was, werd bij mijn zus borstkanker geconstateerd. Het was een type waarvoor ik mogelijk ook gevoelig zou kunnen zijn. Met een verwijsbrief van haar oncoloog liet ik mij daarom elk jaar controleren. Ik werd er gek van. Het gaf me geen geruststelling maar een constante angst voor iets. Na een controle voelde… Continue reading

Ik hou van stenen. Wie ooit bij mij thuis is geweest, weet dat ze overal liggen: op tafel, in vensterbanken, in groepjes of juist los. Sommige heb ik opgeraapt in Australië, Limburg of op andere plekken met betekenis. Andere heb ik gekocht, gekregen of gewoon gevonden. Stenen dragen oude wijsheden in zich. Ze hebben miljoenen… Continue reading

Een aantal lieverds vroegen mij wanneer mijn behandeling in het Martini Ziekenhuis begint. Laat ik daar duidelijk in zijn: die begint niet. De knobbel heeft specifiek weefsel. Als je wilt weten hoe het heet, lees een van mijn vorige blogs. Als je wilt weten hoe het zich kan gedragen, kijk op de website van het… Continue reading

Gisteren was ik duizelig en moe en wat onzeker op mijn benen. Mijn linkerbeen met name. Ik weet niet wat de oorzaak was maar het maakte mij onrustig. Toen ik vanochtend opstond, was ik nog steeds duizelig, onzeker op mijn benen en had ook nog een piep in beide oren. Ik werd onrustig. Vorige week… Continue reading

Vandaag had ik eindelijk de moed om informatie te lezen over mijn knobbel. Het is een TNBC (Triple Negative Breast Cancer). Komt weinig voor en dat is maar goed ook want het is slecht behandelbaar en de kans op terugkeer is groot. Meer dan dat wil ik nu niet weten. Sinds het bericht – vandaag… Continue reading

Het was vandaag een gewone zondag. Geen knobbelpraat, geen mails van het ziekenhuis, geen planning voor de komende dagen. Gewoon opstaan, met de hond wandelen, de kudde voeren, zout strooien (ijzel!), naar binnen, katten en kippen verzorgen, ontbijten en daarna was het gewoon een vrije zondag. Heerlijk. Knobbel zat vandaag niet naast me op de… Continue reading

Wat zou het fijn geweest zijn als het ziekenhuis niet alleen met mij gesproken had over enge ziektes, behandelmethoden en het vreselijke einde dat spoedig in zicht zou zijn maar ook over het gekkenhuis dat er is zodra ik de spreekkamer ging verlaten. Het eerste dat ik toen deed, was een kop koffie drinken in… Continue reading

Gisteren heb ik opnieuw met de arts in het ziekenhuis gesproken. Ik zei tegen hem dat ik twijfelde of ik me wilde laten behandelen. Hij vertelde mij een horrorverhaal over de gevolgen als ik dat niet zou doen. Toen de arts de kamer verliet, bleef de verpleegkundige nog even met mij praten. ‘Ik heb het gevoel… Continue reading

Een simpel bezoek aan de huisarts mondde vorige week uit in een tornado. De knobbel in mijn borst bleek geen cyste maar een tumor met een onheilspellende naam en vooruitzicht. ‘Een half jaar chemo,’ zei de dokter van het borstencentrum, ‘als het daarop reageert dan gaan we opereren en dan volgt er bestraling of opnieuw… Continue reading